U bent hier: Home » News
  • Aambeien


    01.03.2015

    Aambeien zijn uitgezakte en opgezwollen zwellichamen, aan de binnenkant van de anus. Deze zwellichamen bestaan uit een sponsachtig netwerk van bloedvaatjes, die helpen om de anus goed af te sluiten zodat we onze ontlasting kunnen ophouden. Wanneer er teveel druk op deze zwellichamen komt te staan, kunnen de bloedvaatjes opzwellen en uitrekken. We spreken dan van aambeien.

    Inwendige- en uitwendige aambeien
    Veel mensen hebben aambeien zonder dit te weten. Dit is wanneer ze nog in de anus zitten (inwendige aambeien) en geen klachten geven. Aambeien kunnen echter zo opgezwollen raken dat ze uit de anus puilen. Dit worden uitwendige aambeien genoemd. Vooral tijdens de stoelgang kunnen ze pijn doen. Aambeien kunnen ook bloeden of ontstoken raken.

    Aambeien zijn een veel voorkomend probleem. Het komt vooral voor bij mensen boven de 50 en dan weer vaker bij vrouwen dan bij mannen.

    Waardoor ontstaan aambeien?

    Aambeien ontstaan vooral door een verhoogde druk op de zwellichamen bij de anus. Dit kan komen door:

      • Te hard persen tijdens het toiletbezoek;

      • Steeds lang op het toilet blijven zitten;

      • Vaak gehurkt zitten;

      • Verstopping. Hierdoor wordt de ontlasting te hard, waardoor er op het toilet harder geperst moet worden;

      • Diarree;

      • Een zittend beroep en/of te weinig lichaamsbeweging. Door veel te zitten kan er extra druk op de anus komen te staan. Bovendien kan dit en/ of te weinig lichaamsbeweging de ontlasting droger en harder maken, zodat u harder moet persen wanneer het komt;

      • Overgewicht. Teveel lichaamsgewicht zorgt voor extra druk op de anus. Het kan tevens verstopping veroorzaken;

      Zwangerschap. Hoe groter het kindje wordt, hoe hoger de druk wordt op de maag, darmen én de anus. Het spreekt voor zich dat er tijdens de bevalling hard geperst moet worden. Dit zijn risicofactoren voor het ontwikkelen van aambeien;

      • Ouderdom. Als we ouder worden, worden de zwellichamen bij de anus minder krachtig en rekken ze uit. In de leeftijdscategorie 45-60 komen aambeien dan ook het meest voor. Waarschijnlijk heeft zo’n 50% van alle 50-plussers aambeien;

      • Geneesmiddelen. Door sommige geneesmiddelen kunnen aambeien ontstaan. Zo kunnen bijvoorbeeld plasmiddelen, middelen die ijzer bevattenen en medicatie tegen ernstige pijn en depressie deze bijwerking hebben;

      • Erfelijkheid. Het is niet aangetoond dat erfelijke aanleg een risicofactor is voor het krijgen van aambeien. We zien wel dat deze aandoening in sommige families vaker voorkomt.

    Welke klachten geven aambeien?

    Wanneer u last heeft van aambeien, kan dat tot verschillende lastige en pijnlijke klachten leiden. Gelukkig zijn dit wel ‘onschuldige’ verschijnselen. Het gaat om de volgende symptomen:

      • Een branderig gevoel aan de anus;

      • Jeuk aan de anus;

      • Pijn aan de anus;

      • Bloed en/of slijm bij de ontlasting;

      • Wat helderrood bloed bij het afvegen;

      • Een vervelend drukkend en pijnlijk gevoel als de aambeien naar buiten (de anus) zakken;

      • Een pijnlijke zwelling in de anus. Wanneer de zwellichamen in de anus afknellen, kan de bloedstroom hier stagneren. Er kan hierdoor een stolsel (thrombus) vormen. Deze zogenoemde getromboseerde aambei is vaak erg pijnlijk;

      • Lekkende ontlasting.

    Wanneer naar de huisarts?
    Alhoewel aambeien vaak onschuldig zijn, kunt u beter naar de huisarts gaan als er bloed bij uw ontlasting zit. Dit kan namelijk ook veroorzaakt worden door een ontsteking in uw darmen, darmpoliepen, een maagdarmbloeding, maar ook door darmkanker.

    Ga bij anaal bloedverlies zeker naar uw huisarts, wanneer u:

      • De vijftig gepasseerd bent;

      • Er ernstige darmziekten in uw familie voorkomen;

      • Het patroon van uw stoelgang verandert. Denk hierbij bijvoorbeeld aan vaker diarree of obstipatie dan voorheen, dunne, bloederige ontlasting of ontlasting met een andere kleur dan vroeger;

      • Buikpijn heeft;

      • Zomaar en snel vermagert.

    Preventie van & zelfzorg bij aambeien

    Het risico op aambeien verkleint of de klachten kunnen verminderen naarmate er minder druk op de anus komt te staan.

    We geven u 5 preventieve tips:

      • Stel uw toiletbezoek niet te lang uit. Hierdoor wordt uw ontlasting immers droger en harder, waardoor u harder moet persen als de ontlasting komt;

      • Vermijd hard persen bij de stoelgang;

      • Voorkom constipatie. Drink daarom minimaal 1,5 liter per dag en eet vezelrijke voeding, zoals volkorenbrood, bruine rijst en –pasta, groenten, peulvruchten en fruit. Dit zorgt namelijk voor zachte, soepele ontlasting;

      • Zorg voor voldoende lichaamsbeweging. Hieronder verstaan we een half uur per dag of meer. U stimuleert zo uw stoelgang;

      • Vermijd alcohol. Dit omdat alcohol de bloedvaten verwijdt;

    U kunt uw klachten verminderen en/ of irritatie voorkomen door:

      • Anale seks te vermijden;

      • Na toiletbezoek een nat washandje in plaats van (ruw) wc papier te gebruiken (Let wel dat u zichzelf hierna goed droogdept);

      • Indien mogelijk anale uitstulpingen voorzichtig naar binnen te duwen;

      • Af en toe een ijsblokje tegen de anus te houden. Dit kan de pijn verlichten.

    Het vaststellen van aambeien

    Meestal kan de huisarts vaststellen of u aambeien heeft. Hij zal uw anus bekijken en deze mogelijk ook uitwendig en inwendig met een gehandschoende vinger onderzoeken. Dit wordt anaal toucheren genoemd. Soms vindt het inwendig onderzoek met een kijkbuisje plaats. Dit heet proctoscopie. U kunt hiervoor ook worden doorverwezen naar het ziekenhuis.

    Hoe worden aambeien behandeld?

    Wanneer aambeien niet vanzelf weggaan en ook zelfzorg adviezen niet helpen, zijn er een aantal vormen van behandeling mogelijk:

      • Medicatie;

      • Een medische ingreep;

      • Een chirurgische ingreep.

    Medicatie
    Meestal wordt een zalf of zetpil gecombineerd met preventieve maatregelen. De zalven en zetpillen verhelpen de aambeien niet, maar behandelen klachten zoals jeuk, pijn en irritatie. Vaak zijn ze zonder voorschrift te verkrijgen bij een drogisterij of apotheker. Wees hier echter voorzichtig mee. Zeker bij langduriger gebruik is het verstandig om uw huisarts te raadplegen.
    Als u last heeft van bloedverlies, kan de huisarts u een middel tegen spataders voorschrijven. Met een laxeermiddel kan constipatie worden verholpen.

    Een medische ingreep
    Een medische ingreep kan noodzakelijk zijn wanneer:

      • Aambeien uit de anus stulpen;

      • Deze niet meer teruggeduwd kunnen worden;

      • Deze pijnlijk zijn en bloeden.

    De medische ingreep kan bijvoorbeeld bestaan uit het verwijderen van een bloedklont (bij een getromboseerde aambei), het afbinden van de aambei met rubber bandjes (Bandligatuur) en hittebehandeling (Coagulatie), waarbij de bloedtoevoer naar de aambei wordt afgesneden met een infrarood,- of elektrisch apparaat.

    Een chirurgische ingreep
    De aambeien worden operatief verwijderd. Deze ingreep wordt alleen bij zeer grote en pijnlijke aambeien toepast. Omdat er bovendien risico’s, zoals blijvende incontinentie, aan vastkleven, wordt een chirurgische ingreep maar zelden uitgevoerd.

    (Bronnen: huidziekten.nl, thuisarts.nl, apotheek.nl, mlds.nl, aambeieninfo.nl)

  • Genitale wratten


    16.02.2015

    Niet iedereen ontwikkelt genitale wratten
    Zachte, wratachtige huidafwijkingen op de geslachtsdelen of rond de anus: deze zogenoemde genitale wratten zijn de zichtbare symptomen van besmetting met het ‘Humaan Papilloma Virus’ (HPV) type 6 of 11. Het is een (zeer besmettelijke) seksueel overdraagbare aandoening omdat het virus vooral via seksueel contact (vaginaal, oraal en anaal) wordt overgedragen.

    Onzichtbare symptomen: inwendige genitale wratten
    Daarnaast kunnen de symptomen niet zichtbaar zijn. De genitale wratten bevinden zich dan in de anus, vagina of plasbuis.

    Wel besmet, geen symptomen
    Bovendien is het mogelijk dat er geen symptomen ontstaan. Wanneer u het HPV virus oploopt, betekent dit immers niet per se dat u genitale wratten krijgt. Dit gebeurt slechts bij 1 % van de mensen die met het virus in aanraking zijn geweest. Deze zogenoemde ‘stille dragers’ kunnen het virus wel weer doorgeven.

    25.000 besmettingen per jaar
    Door de combinatie van bovenstaande factoren, raken er in Nederland, ieder jaar, maarliefst 25.000 mensen besmet met het HPV type 6 of 11 virus. Dit is goed voor een tweede plaats op de lijst van meest voorkomende SOA’s in Nederland.

    Genitale wratten en andere symptomen

    Genitale wratten hebben verschillende verschijningsvormen: grijswit of roze/rood en van 1-5 mm groot. Zo kunnen ze zich openbaren in de vorm van kleine bultjes of zelfs rode stipjes. Om deze reden worden ze dan ook lang niet altijd ontdekt. Of het gebeurt bij toeval, tijdens een bezoek aan de dokter of onder de douche bijvoorbeeld.

    Het is ook mogelijk dat genitale wratten zich groeperen en een onregelmatige vorm hebben. Ze zien er dan uit als ‘bloemkoolachtige’ gezwelletjes.

    Mannen en vrouwen ervaren dezelfde symptomen van het HPV virus: de genitale wratten kunnen in het hele genitale gebied zitten en daarbij rondom en in de anus. Bij wijze van uitzondering zitten de genitale wratten in de mond. Soms kunnen er ook andere symptomen optreden. Denk hierbij aan: pijn, jeuk of een brandend gevoel, bijvoorbeeld tijdens geslachtsgemeenschap of toiletbezoek. Soms kunnen genitale wratten ook bloeden of kan er wat afscheiding uit de vagina of penis komen.

    Genitale wratten bij mannen
    Bij mannen ontstaan genitale wratten meestal op de voorhuid en de eikel. Soms bevinden ze zich ook in de urinebuis. Bij besneden mannen zitten de genitale wratten meestal op de penisschacht.

    Genitale wratten bij vrouwen
    Bij vrouwen bevinden genitale wratten zich over het algemeen op de vaginale opening, de schaamlippen en de clitoris. Daarnaast kunnen ze ook in de vagina en (in zeldzame gevallen)op de baarmoederhals voorkomen.

    [Bronnen: genitalewratten.nl, thuisarts.nl, soaaids.nl, news-medical.net, umcutrecht.nl]

  • Chlamydia


    16.02.2015

    Chlamydia vereist tijdige behandeling
    Chlamydia is een SOA (seksueel overdraagbare aandoening) die zonder tijdige behandeling bij vrouwen tot onvruchtbaarheid kan leiden. Helaas gebeurt dit op grote schaal omdat deze geslachtsziekte vaak onopgemerkt blijft. Tot bij 90% van de gevallen geeft chlamydia namelijk geen klachten. Hierdoor kan je er jarenlang mee rondlopen zonder het te weten.

    Omdat chlamydia erg besmettelijk is en zowel de klachten als de behandeling zo vaak uitblijven, verspreidt deze SOA zich erg snel. Chlamydia is in Nederland dan ook de meest voorkomende geslachtsziekte. Jaarlijks raken circa 60.000 mensen besmet met chlamydia, met name jonge mensen. Vrouwen tussen de 20-25 lopen het meeste risico.

    Wat veroorzaakt Chlamydia?

    Chlamydia wordt veroorzaakt door de bacterie ‘Chlamydia trachomatis’. U kunt deze bacterie oplopen door onbeschermde seks, zowel vaginaal, oraal als anaal. Wanneer u besmet raakt, nestelt de bacterie zich in de slijmvliezen van de vagina, de baarmoedermond, de plasbuis, de anus of de keel. Zonder behandeling kan de infectie zich verder in het lichaam verspreiden.

    Onbehandelde chlamydia bij vrouwen
    Wanneer vrouwen met chlamydia niet op tijd een behandeling krijgen, kan het infecties in het baarmoederslijmvlies, de eileiders en de buikholte veroorzaken. Er kunnen ook abcessen in de eierstokken of eileiders ontstaan. Dit verhoogt het risico op verminderde vruchtbaarheid, onvruchtbaarheid en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Naar schatting wordt 1 op de 35 vrouwen blijvend onvruchtbaar door chlamydia.

    Wanneer zwangere vrouwen met chlamydia geen behandeling ondergaan, kan dit een vroeggeboorte of een te laag geboortegewicht van hun kind tot gevolg hebben. Bovendien kunnen zij tijdens de bevalling hun kind besmetten. De pasgeborene kan hierdoor last krijgen van diverse ontstekingen, zoals een longontsteking, keelontsteking of oogbindvliesontsteking.

    Onbehandelde chlamydia bij mannen
    Mannen met chlamydia kunnen zonder behandeling ook problemen met de vruchtbaarheid krijgen. Dit gebeurt wanneer de ontsteking verklevingen aan de zaadleiders veroorzaken en de doorgang voor zaadcellen hierdoor verslechtert. Bovendien kan de chlamydia infectie zich verspreiden naar de bijballen of prostaat. Dit kan erg pijnlijk zijn, maar is wel goed te behandelen.

    Welke klachten duiden op chlamydia?

    Wanneer chlamydia wel tot klachten leidt, wordt er vaak in eerste instantie gedacht aan een blaasontsteking. Zowel mannen als vrouwen kunnen namelijk last krijgen van symptomen zoals pijn of een branderig gevoel tijdens het plassen.

    Vrouwen
    Bij sommige vrouwen treden er (ook) andere symptomen op. Het gaat om de volgende verschijnselen:

      • Pijn en bloedverlies tijdens en na het vrijen;

      • Bloedverlies tussen menstruaties in;

      • Meer/ veranderde vaginale afscheiding;

      • Heftige pijn in de onderbuik;

      • Ontsteking in het bekkengebied;

    Mannen
    Veel mannen krijgen één tot enkele weken na de besmetting afscheiding uit de plasbuis. Meestal is dit ’s ochtends en gaat het om een kleine hoeveelheid waterige afscheiding. Zo’n ‘ochtenddruppel’ wordt makkelijk over het hoofd gezien. In sommige gevallen gaat het plassen moeizaam.

    Een afwijkend soort chlamydia
    Homoseksuele mannen hebben een verhoogd risico om een afwijkend soort chlamydia op te lopen: lymfogranuloma venerum (LVG). LVG veroorzaakt een ontsteking van de lymfeklieren. Zonder behandeling kan dit ernstige gevolgen hebben. Zo kunnen er anale zweren en wratten ontstaan, waardoor je meer risico hebt om besmet te raken met andere SOA’s zoals hiv. Ook worden aandoeningen zoals hepatitis C makkelijker overgedragen.

    Beide seksen
    Wanneer de chlamydia via anale seks is overgedragen, kunnen zowel mannen als vrouwen last krijgen van een geïrriteerde of jeukende anus en/of (bloederige) afscheiding bij de ontlasting en diarree. Soms heeft de patiënt koorts of zijn de lymfeklieren in de keel opgezwollen. In enkele gevallen ontstaan er gewrichtsklachten of een keelontsteking door orale besmetting.

    Preventieve behandeling van chlamydia

    Omdat chlamydia zo vaak onopgemerkt blijft en daardoor een kwalijke uitkomst kan hebben, is een preventieve behandeling natuurlijk het best. Dit houdt in dat u veilig dient te vrijen. De kans om chlamydia op te lopen verkleint u zo aanzienlijk. U vrijt veilig door ervoor te zorgen dat de penis niet in aanraking komt met de vagina of anus. Dat kan bijvoorbeeld door het vrijen te beperken tot (tong) zoenen en elkaar met de hand te bevredigen. U kunt natuurlijk ook een condoom gebruiken. Vergeet niet dat u dit ook moet doen tijdens orale seks.

    Onder een preventieve behandeling verstaan we bovendien dat u uw (seks) partner van uw chlamydia op de hoogte brengt zodra u weet dat u het heeft. Zo kan deze persoon, indien nodig, immers een behandeling ondergaan waardoor hij of zij de ziekte niet verder kan verspreiden.

    Het aantonen van chlamydia

    Voordat met de behandeling van chlamydia wordt gestart, moet eerst vaststaan dat iemand daadwerkelijk chlamydia heeft. De arts kan hiervoor één of meer onderzoeken uitvoeren. Dit kan bestaan uit een uitstrijkje van de urinebuis, de baarmoederhals, de anus of de keel. Bij heteroseksuele mannen wordt vaak een urinetest gedaan. Bij deze test is het belangrijk dat het eerste gedeelte van de urine wordt opgevangen.

    Het uitstrijkje
    Bij een uistrijkje wordt er met een soort wattenstaafje slijm uit één of meer van de bovengenoemde gebieden afgenomen. Dit wattenstaafje wordt dan in een buisje met vloeisof geplaatst. Een laborant kan de aanwezigheid van de Chlamydia trachomatis bacterie vaststellen. Vrouwen kunnen het vaginale uitstrijkje vaak zelf doen. De huisarts geeft de test dan mee zodat deze thuis kan worden uitgevoerd.

    Let wel dat chlamydia pas drie weken na besmetting aantoonbaar is. De resultaten van een onderzoek zijn meestal binnen een week bekend.

    De behandeling met antibiotica

    Chlamydia wordt effectief bestreden met een antibiotica behandeling. Meestal volstaat één kuur.

    Veel gebruikte antibiotica
    Bij een ‘gewone’ chlamydia infectie bestaat de behandeling vaak uit een kuur met het antibioticum azitromycine. U slikt dan eenmalig 2 tabletten van 500 mg.

    Bij anale infecties wordt regelmatig het antibioticum doxycycline ingezet. Bij deze kuur slikt u gedurende 7 dagen, dagelijks 100 mg tabletten.

    Samen een kuur volgen
    Als u een vaste partner heeft, dient u bijvoorkeur tegelijkertijd de kuur volgen. Tijdens de behandeling en de week daarna, wordt seks afgeraden omdat anders het risico bestaat dat u elkaar over en weer met chlamydia blijven besmetten. Pas een week na de behandeling is chlamydia niet meer besmettelijk. Als u in deze periode toch seks wilt hebben, dient u veilig te vrijen.

    Tot slot is het belangrijk om te weten dat er na een chlamydia infectie geen natuurlijk afweer tegen deze geslachtsziekte optreedt. Door onveilig, met wisselende partners, te vrijen kunt u deze ziekte dus steeds weer opnieuw oplopen. Besef u bovendien dat er bovendien nog veel meer andere SOA’s in omloop zijn.

    (Bronnen: huidziekten.nl, Thuisarts.nl, Nationaalkompas.nl, Earlydoc.nl)

  • Verstopte neus


    22.01.2015

    Een verstopte neus kan vele oorzaken hebben. In de meeste gevallen wordt het veroorzaakt door prikkeling van de slijmvliezen in de neus. Deze prikkeling kan ontstaan door bijvoorbeeld een virus – of bacteriële infectie of een allergie. Hierdoor zwelt het neusslijmvlies op en produceert meer slijm. Door de zwelling is het onmogelijk om nog door je neus te ademen en raakt je neus verstopt.

    Als je neus verstopt zit, ga je automatisch door je mond ademen. Hierdoor drogen de slijmvliezen in je keel een beetje uit, waardoor je vatbaarder bent voor een keelontsteking. Ook kun je er keelpijn van krijgen.

    Wat te doen tegen een verstopte neus?

    Er zijn geneesmiddelen verkrijgbaar om een verstopte neus te behandelen. Deze middelen bevatten een stof die de zwelling van het neusslijmvlies vermindert. Een veelgebruikte stof is xylometazoline. Hierdoor kun je weer door je neus ademen. Wil je liever een natuurlijke remedie, dan zijn er neussprays en neusdruppels met een zoutoplossing verkrijgbaar. Ook stomen boven een kom heet water met eucalyptus olie of menthol geeft tijdelijk verlichting.

    Loopneus

    Een loopneus is ontzettend hinderlijk, je neus blijft maar druppelen en je loopt continue met zakdoekjes rond. Gelukkig gaat een loopneus vaak vanzelf weer over. Een loopneus kan veroorzaakt worden door onder andere een virusinfectie, een allergische reactie en door koude lucht.

    Wat te doen tegen een loopneus?

    Een loopneus die veroorzaakt wordt door een verkoudheid gaat vanzelf weer over, je kunt er weinig aan doen. Heb je een loopneus als gevolg van koude of een allergische reactie op een bepaalde stof, dan kun je deze verminderen door de koude lucht of de prikkelende stof te vermijden. Soms kan een neusspray verlichting geven. Deze mag je echter niet te lang gebruiken, om beschadiging van je neusslijmvlies te voorkomen.

    Je neus snuiten of ophalen, wat is beter?

    Sommige mensen snuiten hun neus als ze verkouden zijn, anderen halen hun neus op. Maar wat is nu beter? Het antwoord is simpel: zachtjes ophalen is het beste. Hiermee zuig je ook het slijm uit je holtes. Het slijm slik je door. De bacteriën en virussen die hier in zitten worden door het maagzuur onschadelijk gemaakt. De kans op een voorhoofdsholte-, bijholte- of oorontsteking wordt verkleind als je je neus ophaalt. Doe dat echter niet te hard, want dat kan je neus beschadigen. Wil je toch liever je neus snuiten, doe dat dan niet te hard. Hierdoor worden slijm, bacteriën en virussen uit je neusholten in de andere holtes in je hoofd geperst. Dit kan vervelende ontstekingen veroorzaken.

    Als medisch bioloog adviseer ik je om altijd de oorzaak van een verstopte neus of loopneus te achterhalen en aan te pakken. Voorkomen is ook hier beter dan genezen. Een langdurig verstopte neus of een langdurige loopneus kunnen wijzen op bijvoorbeeld een allergie, aangetaste neusslijmvliezen of een chronische holteontsteking. Ga daarom altijd even langs de huisarts als je hier last van hebt.